Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ No2

Η ψυχαγωγία του κοσμάκη τη σήμερον ημέρα, αντιλαμβάνεστε εν χριστώ αδερφοί ότι ελιναι πολύ μεγάλο πράγμα. Το δόγμα "άρτον και θεάματα", εξάλλου είναι δοκιμασμένο και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις πετυχημένο, όπου δεν χαλούσανε τη σούπα οι ρθγμένοι της μοιρασιάς που παντεσπάνι ακούγανε και παντεσπάνι δεν βλέπανε (και κυρίως δεν τρώγανε). Τι παραλήρημα είναι πάλι αυτό, θα μου πείτε.
Τι τσικνίλα είναι πάλι (και πάλι και πάλι) αυτή στην πόλη, θα σας απαντήσω εγώ.
Μα βέβαια. Είναι τα 27000 σουβλάκια που ετοιμάζονται για ψήσιμο τη μέρα της τσικνοπέμπτης, η οποία, ειδικά για την πόλη της Κομοτηνής, μετανομάστηκε σε γιορτή του επιχειρηματία. Τα ίδια είχαμε και πέρσυ αδέρφια μου, τέτοια μέρα που καθιερώθηκε αυτή η ετήσια πολιτιστική ανάσα. Τα ίδια και χειρότερα όταν ανέβηκε ο Πάνθραξ στην Α' Εθνική. Αυτό δεν είναι εορτασμός, είναι οικολογική καταστροφή!
Ναι, έχετε δίκιο. Άνθρωποι είμαστε και θα φάμε και θα πιούμε και θα χορέψουμε. Και μαγκιά μας. Αλλά έχει καταντήσει ο γάμος του Καραγκιόζη η ιστορία με τα ατέλειωτα σουβλάκια σε κάθε ευκαιρία. Μάλιστα, στη συγκεκριμένη γιορτή πληροφορήθηκα πως μέγας χορηγός θα είναι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Τρία πουλάκια κάθονταν και ψήνανε σουβλάκια δηλαδή.
Βέβαια είναι γνωστή η αγαστή συνεργασία του επιμελητηρίου με την Περιφέρεια. Μαζί δεν προχώρησαν σε σύσκεψη οι δύο φορείς εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη για να γλιτώσουν τις περιουσίες τους από τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων της πόλης; Αν θυμάμαι καλα... Αλήθεια, θα γιορτάσουν όλοι οι επιχειρηματίες, ή μόνο όσοι δεν το γλέντησαν αρκετά ως πολιορκητές; Θα φέρουν και τα κράνη και τους λοστούς μαζί, για ώρα ανάγκης;
Anyway, ας επιστρέψω στο θέμα μας. Τι έλεγα; Α ναι! Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο. Τι να κάνει και η Περιφέρεια, από κει που πάνε κι οι άλλοι. Μήπως ο Δήμος Κομοτηνής δεν έδειξε πρώτος το δρόμο του πολιτισμού; Τι να πρωτοθυμηθώ, τις καλόγουστες αφίσες, τα κομψά μπαλόνια στην πλατία, τα αγγελάκια-φτερούδες, τις φίρμες -ω ναι τις φίρμες- που χρυσοπληρώνει κάθε χρόνο για να δείξουν τα καινούργια τους σύνολα στη πλατεία;
Γιατί αυτό που έχει σημασία σε μια πόλη, είναι να χοροποδάμε δυο φορές το χρόνο υπό τους ήχους κάποιας βεντέτας και να γυρνάμε ήσυχοι στα σπίτια μας, αφού πρώτα σκάσουμε κάναν δεκάρικο στα μπαράκια της πλατείας. Κι ας υπάρχουν στο δρόμο μας άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια. Κι ας υπάρχουν δίπλα μας άνρθωποι που ζουν σε παράγκες χωρίς βασικές συνθήκες υγιεινής. Κι ας κυκλοφορούν ανάμεσά μας παιδιά που δεν μπορούν να πάνε σχολείο. Εξάλλου τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά, για να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, όταν θυμόμαστε να γίνουμε φιλάνθρωποι.
(Φιλάνθρωποι;... σκεφτείτε την ετυμολογία)

ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ ΕΧΟΥΝ

ή αλλιώς: όταν οι φιλήσυχοι πολίτες ευχαρίστως θα έσπαγαν μία τράπεζα

Ξαφνικά, λοιπόν, οι αγαπημένοι μας δημοσιογράφοι-εκδότες-πνευματικοί άνθρωποι της Κομοτηνής και μαζί όλα τα εθνίκια ανα την επικράτεια, άρχισαν για μια ακόμη φορά να συζητούν έντονα, να ερεθίζονται, και (όσον αφορά τους πρώτους) να σκάνε μύτη στα τηλεοπτικά παράθυρα αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία υπέρ του "αγώνος" τους.

Αφορμή αυτή τη φορά η λειτουργία υποκαταστήματος Τουρκικής Τράπεζας στην Ελλάδα και στην πόλη της Κομοτηνής. "Στόχος τους η οικονομική διείσδυση" ωρύεται ο ένας, "τρόπος προσέγγισης των μειονοτικών απο την Άγκυρα" πετάγεται ο άλλος. Ηρεμήστε, εν χριστώ αδερφοί. Πού είναι οι φιλελεύθερες αντιλήψεις σας; Laissez faire, laissez passer δε μου θέλατε; Γιατί νιώθετε ανασφαλείς; Επειδή η τούρκικη τράπεζα δεν έχει διαφήμιση με την Πρωτοψάλτη σε νεοκλασικό; Θα κάνει μία με τη Sertab σε χαμάμ!

Όχι, όχι, μη μου μπερδέυεστε. Δεν αποφάσισα ενα πρωι να προτάξω τα στήθη μου για έναν τραπεζίτη, όποια ιθαγένεια κι αν φέρει. Αλλά δε θ' αντέξω ν' ακούσω τίποτα κοινωνικά σχόλια για τις περιουσίες των μειονοτικών από τους συμπολίτες της πλειονότητας και τους εκλεγμένους τους.... Έτσι μπράβο. Γιατί όταν πριν 10 χρονάκια το ελληνικό δημόσιο απαλλοτρίωνε με τον τσαμπουκά του τις περιουσίες των μειονοτικών συμπολιτών μας με προφάσεις (όπως για παράδειγμα η ίδρυση αγροτικών φυλακών στην Κομοτηνή, που -ω του θαύματος- δεν έμαθε κανείς τι απέγιναν), τότε ήταν καλά.

Απορεί κανείς με τις εθνικιστικές και ακροδεξιές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, στις οποίες σχολιάζονται τα υπερκέρδη της συγκεκριμένης τράπεζας, ενώ εκφράζονται και "ανησυχίες" για τις προθέσεις τις γειτονικής χώρας να ιδρύσει πολυκλινική, κέντρο ελευθέρων σπουδών και τηλεοπτικό σταθμό στη Θράκη.

Για τα υπερκέρδη των εδώ τραπεζών, δεν γεννάται θέμα. Αρκεί να πηγαίνουν σε πατριωτικές τσέπες. Τώρα σε ποιον ανήκαν οι πρώτες κατοικίες που κατάσχουν τόσο καιρο οι "ωραίοι ως έλληνες" τραπεζίτες και πόσοι μείναν στους δρόμους της πατρίδας απο χρέη στις ελληνικές τράπεζες, ας μην το θίξουμε.

Την περίθαλψη στο ελληνικό ελληνικότατο νοσοκομείο της Κομοτηνής που βρωμάει από τη δυτική είσοδο της πόλης, ας μην τη θίξουμε ούτε κι αυτή. Αλοίμονο, θα παραπονεθούν οι συμπολίτες μας για το νοσοκομείο τους που είναι και έργο της επταετιάς, τι λέμε τώρα; Μόνο τούρκικη κλινική να μην ανοίξει.

Όσο για τον τηλεοπτικό κανάλι, όσοι ξέρετε γιατί το φοβάστε, ξέρετε εξίσου καλά και το μερίδιο ευθύνης που φέρετε. Φοβάστε ότι ένα τουρκικό μέσο ενημέρωσης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να διαμορφώσει συνειδήσεις στην περιοχή; Μήπως πιστεύετε ότι το μέσο αυτό θα παρουσιάζει κατά προτίμηση τα γεγονότα, ότι θα εξυπηρετεί συμφέροντα και θα προωθεί συγκεκριμένες αντιλήψεις; Τελικά, φοβάστε ότι θα επιχειρηθεί η στρεβλή προβολή της πραγματικότητας για τη χειραγώγηση του κοινού στο οποίο θα απευθύνεται;

Εύγε! Αν συμβεί κάτι τέτοιο το νέο τηλεοπτικό κανάλι θα είναι πλασμένο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν προς τα ελληνικά, πανελλαδικά και τοπικά. Και θα είναι έτσι επειδή και η διοίκηση του θα είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν με τις αντίστοιχες των ελληνικών. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα στάξει στον νέο τηλεοπτικό σταθμό, ακριβώς όπως οι έλληνες πολιτικοί τα σκάνε στα ελληνικά μέσα (πανελλαδικά και τοπικα, επισής).

Ελάτε τώρα, δεν υπάρχει λόγος να πέφτετε από τα σύννεφα. Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες. Χρόνια πολλά σας βόλευε το πείθίνιο κοινό που μασούσε ότι του σερβίρατε από τα καναλάκια σας για σημαντικό. Χρόνια πολλά χρήμα και πληροφορίες κυκλοφορούσαν όπου και όπως συνέφερε κατά περίπτωση τα ανθρωπάρια των μέσων ενημέρωσης και τους χρηματοδότες τους. Τώρα φοβάστε πως θα το κάνει και κάποιος άλλος, κατά το δικό του συμφέρον.

Και φυσικά να μην αναφερθούμε ούτε στο παιδί της Θράκης, τον κύριο Στυλιανίδη, που ως Υπουργός Παιδείας έκανε ότι μπορούσε με τη σειρά του για να εμπορευματοποιήσει την παιδεία. Τότε τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών δεν ενοχλούσαν τους φιλήσυχους συμπολίτες μας, ιδίως μετά την γεναία ρουσφετολογική απόφαση του να αυξήσει τους εισακτέους στα περιφερειακά πανεπιστήμια, χωρίς καμία ανάλογη μέριμνα. Γιατί να ενδιαφέρει τον κύριο Υπουργό και τους ψηφοφόρους του πού θα στεγαστούν, πώς θα σιτιστούν και πού θα παρακολουθήσουν μαθήματα οι νέοι φοιτητές; Αρκεί να έχουμε περισσότερους νοικάρηδες στην Κομοτηνούλα μας, έτσι είναι. Το τουρκικό Κ.Ε.Σ. όμως, δεν το θέλουμε. Μήπως να το ξανασκεφτείτε κύριοι Κομοηναίοι; Σε λίγα χρόνια που το Δημοκρίτειο θα κλείσει χάρη στην πολιτική του Υπουργού σας και της Κυβέρνησής του, θα μείνουν τουλάχιστον οι σπουδαστες του Κ.Ε.Σ. για να νοικιάζουν τα σπιτάκια σας. Νιώθετε κάπως καλύτερα, τώρα;

ΤΟ ΝΑ ΚΑΨΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΜΙΑ

Τα πιο γλυκά χριστούγεννα ή αλλιώς...

I DON'T CARE ABOUT THE PRESENTS UNDERNEATH THE CHRISTMAS TREE.

Εγώ, εν χριστώ αδερφοί, ήξερα ότι κάτω από το δέντρο αφήνουμε δώρα, ευχετήριες κάρτες, τι άλλο; Α ναι! Και γάλα με κουλουράκια για τον Άγιο Βασίλη. Πώς να πλησιάσει ο Santa με όλα αυτά τα χημικά τριγύρω; Είναι και γέρος άνθρωπος, θα τον ξεκάνουμε! κι όχι τίποτα άλλο... Πώς θα δουλέψουνε τα μαγαζιά με τα είδη εποχής.
Τώρα καταλαβαίνω τα λόγια της δασκάλας στο νηπιαγωγείο, όταν μας αφηγούνταν εκείνα τα προφητικά παραμύθια των χριστουγέννων. Ανέφερε κάτι πλάσματα που μπλέκονταν στα πόδια τους Αη Βασίλη και ήθελαν να καταστρέψουν τις γιορτές... Πώς τα λέγανε;

Καλικάτζαροι:
Οι καλικάντζαροι είναι δαιμονικά όντα, που κατά τη λαϊκή αντίληψη, έρχονται στη γη και ενοχλούν κατά τις νύχτες τους ανθρώπους, κατά την περίοδο των χριστουγέννων.
Ερχονται τις νύχτες του δωδεκαήμερου και μπαίνουν στα σπίτια από τις καπνοδόχους, γιαυτό και τα τζάκια εκείνες τις μέρες είναι αναμένα και έχουν πολύ φωτιά, γιατί τη φωτιά τα σκαρκατσούλια τη φοβούνται πολύ. Αν καμιά φορά μπει κάποιο σκαρκατζούλι στο σπίτι οι νοικοκυρές το κυνηγάνε με πυρωμένα δαυλιά. Λένε πως μερικοί από τους καλικάντζαρους έχουν στη ράχη τους από φυσικού τους μια κούνια αγκαθερή και σ'αυτήν βάνουν όσα παιδιά αρπάζουν και τα κουνούν για να ματώνουν τα παιδιά απ' τ 'αγκάθια και να πίνουν αυτοί το αίμα.
Γενικά πιστεύεται ότι οι καλικάντζαροι αδυνατούν να βλάψουν τους ανθρώπους αλλά μόνο να τους πειράξουν, ενοχλήσουν ή να τους φοβίσουν αφού θεωρούνται (στη Μακεδονία) μωροί και ευκολόπιστοι. Λέγεται ότι ανεβαίνουν στους ώμους των ανθρώπων που συναντούν τη νύκτα και προσπαθούν να τους πνίξουν αν δεν αποκριθούν σωστά σε ότι ερωτηθούν ή κατ΄ άλλους τους παρασύρουν σε χορό που όμως τους καλούς χορευτές τους ανταμείβουν ή κατ΄ άλλους παίρνουν τη μιλιά σε όποιον μιλήσει κατά τη συνάντηση μαζί τους.

Και δεν είναι μόνο αυτό εν χριστώ αδερφοί. Αυτές τις γιορτές όλα αλλάζουν, οι κοινωνικές μας γνώσεις πλέον δεν βοηθάνε σε κάτι. "Επιτέθηκε με γλυκά κατά του Δημάρχου Θεσσαλονίκης", εξηγεί συγκλονισμένος ο πανελίστας-φωτεινός παντογνώστης.

Συγνώμη κύριε τέτοιε μου. Να πετάξει μολότωφ, θα τον τσουρουφλήσει. Να πετάξει πέτρα, μπορεί να μείνει στον τόπο. Να πετάξει αυγό, θα βρομάει. Γιούρτι, θα τον ξινήσει. Πέταξε μελομακάρονα που είναι κι επίκαιρα. Μην είμαστε και πλεονέκτες...

Βγήκε ο κύριος Δήμαρχος με το κουστουμάκι του να κάνει την καθιερωμένη ετήσια φιλανθρωπία. Να έχουν κι κανένα θεματάκι τα τοπικά μέσα να περάσει η ώρα του δελτίου σε ατμόσφαιρα εορτών. Μην πλήττει ο τηλεθεατής...

Ή μήπως αν η κοπέλα (που αμέσως οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν ότι είναι αντιεξουσιάστρια), ήθελε να με έναν άλλο, "αναίμακτο" (ή καλύτερα ασιρόπιαστο) τρόπο να εκφράσει την αντίθεσή της σε όλο αυτό το πανηγυράκι, θα είχε αυτή τη δυνατότητα; Θα είχε τη δυνατότητα να πει ευγενικά την άποψη της στους συμπολίτες της, όπως μπορεί να το κάνει από τα ΜΜΕ ο κάθε δήμαρχος, βουλευτής, υπουργός, από όποιο χώρο κι αν προέρχεται αυτός.

Ακόμα κι ο περιβόητος "ποινικολόγος", που τώρα σπέυδουν όλοι οι δημοσιογράφοι να καταδικάσουν για τις προκλητικές δηλώσεις τους κατά την υπεράσπιση των ειδικού φρουρού, σκεφτήκατε ποτέ πόσες ώρες δημόσιου λόγου είχει στη διάθεσή του στο παρελθόν; Όλοι οι φοιτητές, μαθητές, και εν γένει νέοι που εκλήθησαν να τοποθετηθούν για τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, είναι πιθανό πως συνολικά είχαν λιγότερο τηλεοπτικό χρόνο στη διάθεσή τους.

Αυτή είναι η του θεάματος κοινωνία που δημιουργήσαμε όλοι. Και οι έχοντες τις καρέκλες και τα μικρόφωνα με όσα έπραξαν και εμείς οι υπόλοιποι με όσα ανεχθήκαμε. Θυμηθείται ποιοι είχαν (και έχουν) το λόγο και ποιοι έπρεπε πάντα να ακούν.

Αναρρωτηθήκατε ποτέ πόσοι από αυτούς που είναι αναγκασμένοι να ζουν από τις "φιλανθρωπίες" του κάθε δημάρχου, θα τους έριχαν πολύ ευχαρίστως ένα γιαουρτάκι; Αν είχαν. Γιατί δεν έχουν. Και κάποιοι τους έχουν αναγκάσει να περιμένουν την "φιλανθρωπία", για να ντύσουν τα παιδιά τους. Και όσο περνά ο καιρός και δεν αλλάζει τίποτα, αυτοί οι άνθρωποι γίνονται όλο και περισσότεροι. Αύριο μπορεί να είμαστε εγώ κι εσείς.

Λοιπόν, εν χριστώ αδερφοί; Μήπως το ξανασκέφτεστε εκείνο το κεσεδάκι;

Καλές γιορτές!!! (καλύτερες από ποτέ)

Παραμονή των Χριστουγέννων, άγιες μέρες σύντροφοι και εν χριστώ αδερφοί... Και να ξέρετε, γι' αυτό μας στέλτει ο έξω από δω τόσους πειρασμούς, για να δοκιμάσει την πίστη μας. Αφού πια δε μπορεί να παίξει με τις αντοχές μας στη νηστεία (νηστεύουμε θέλοντας και μη), αποφάσισε να μας δοκιμάσει από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων.
Επίδειξη δύναμης, χαρακτήρισε ο μεγαλιότατος δημοσιογράφος τους πυροβολισμούς στο λεωφορείο των ΜΑΤ... Αλήθεια... Φανταστείτε εν χριστώ αδερφοί πόσο βλάκες είναι αυτοί οι "ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ"... Τόσες μέρες κάθονται και τρώνε χημικά και είχανε τα αυτόματα για στοιχείο της διακόσμησης.
Κοινωνία του θεάματος θα έλεγε ένα φιλαράκι. Σε λίγο ο πάκης θα βάλει κανέναν αυλικό του να αυτοπυρποληθεί έξω από το πανεπιστήμιο, ξέρεις ότι τον κάψανε οι καταληψίες.
Και το ανησυιτικό είναι ότι δεν θα κουραστεί να βρει εθελοντές. Τους έχει εκπειδεύσει μια χαρά τους υποτακτικούς του το ελληνικό κράτος. Βέβαια. Για την πατρίδα τους που κινδυνεύει, για την τιμημένη αστυνομία που πάνε τα κωλόπαιδα και πετάνε μπογιές, ξέρετε πόσοι ελληναράδες είναι έτοιμοι να προτάξουν τα στήθη τους;
Για θυμηθείτε, όσοι τα μάθατε, τι τραβήξαμε στην Κομοτηνή... Στα όπλα το παρακράτος, έτοιμο να κάνει γιουρούσι στους ξένους, στους βρωμιάρηδες που απειλούν τις περιουσίες και την εθνική συνοχή των Κομοτηναίων. Ποιούς άλλους; τους φοιτητές. Ναι, αυτά τα τομάρια που οι γονείς τους είχαν το θράσσος να τα στείλουν στο Δημοκρίτειο να σπουδάσουν Νομική και Φιλολογία και Ιστορία και όλα τα συναφή... Και φυσικά με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, οι αγανακτισμένοι νομοταγείς πολίτες συντονίστικαν με sms. Εν χριστώ αδερφοί, αναρρωτηθείτε: πόσο νομοταγές είναι να βγάζεις μαχαίρι στο παιδί της διπλανής σου πόρτας;

Νιώθετε κι εσείς αυτή την ανασφάλεια που εξομολογούνται οι καταστηματάρχες στις πρωινές εκπομπές; Ένα παλιό σύνθημα έλεγε: αφού δεν έμαθαν να μας σέβονται, θα μάθουν να μας φοβούνται. Εννοώ... Εμείς να δείτε ανασφάλεια. Να πηγαίνεις να βγάλεις ταυτότητα και να σε κρατάνε μέσα γιατί "σε ξέρουνε". Να θέλεις να γράψεις τις σκέψεις σου σ' ένα πανό και να καταλήγεις με ανοιγμένο κεφάλι. Και το γουρούνι που σου το άνοιξε με προαγωγή.
Καλύτερες από ποτέ αυτές οι γιορτές, γιατί θα είναι δικές μας. Δικές μας οι μέρες και οι νύχτες, δικοί μας οι δρόμοι που θα μας οδηγήσουν στο δικό μας αύριο. Κι ας γίνει στάχτη κάθε στολισμένο δέντρο. Ένα-ένα, όλα τα στολίδια τους δεν χαρίζουν, αλά κλέβουν τη χαρά όλων μας. Πόσες χιλιάδες ευρώ ξοδέψατε για να στολίσετε ξανά και ξανά τις πλατείες της Αθήνας, κύριε Κακλαμάνη; ή της Κομοτηνής, κύριε Κοτσάκη; Πόσους άστεγους, άνεργους, πεινασμένους, ανθρώπους τους βαφτίσατε παράνομους σε κάθε πόλη αυτής της χώρας, που οι δικές σας πολιτικές τους φέρανε σ' αυτή τη δυστυχία, θέλατε για άλλη μια φορά να τους κρύψετε κάτω απ' το χαλί για να φορέσει η πόλη τα γιορτινά της;
Θα θέλατε να κάνουμε Hohoho, χαρούμενα χριστούγεννα και να ξεχάσουμε τους εξεγερμένους των φυλακών, τα βιβλία που μας στερείτε, τις συντάξεις που δε θα πάρουμε ποτέ, τους αγρότες που ακόμη περιμένουν...
Επιτέλους, ήρθε η ώρα να σας διαψεύσουμε. Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες.